नेपालमा विकास र सुधारका कुरा नयाँ होइनन्। हरेक वर्ष नयाँ योजना, नयाँ नीति, र ठूला घोषणाहरू सार्वजनिक हुन्छन्। तर समस्या त्यहीँ रहन्छ—कार्यान्वयन। नीति निर्माण र कार्यान्वयनबीचको दूरी नै नेपालको सबैभन्दा ठूलो संरचनात्मक कमजोरी हो।
सरकारले आर्थिक सुधार, रोजगारी सिर्जना, र पूर्वाधार विकासका लागि अनेक कार्यक्रम ल्याउँछ, तर ती कार्यक्रम कागजमै सीमित रहने प्रवृत्ति देखिन्छ। यसको प्रमुख कारण भनेको कमजोर प्रशासनिक संरचना, निर्णय प्रक्रियामा ढिलाइ, र जिम्मेवारी निर्धारणको अभाव हो।
यस्तो अवस्थामा निजी क्षेत्रले पनि पूर्ण विश्वासका साथ लगानी गर्न सक्दैन। जब नीति स्थिर हुँदैन र कार्यान्वयन अनिश्चित हुन्छ, तब लगानीकर्ता ‘wait and watch’ रणनीतिमा जान बाध्य हुन्छन्।
नेपाललाई अब vision होइन, execution culture चाहिएको छ। स्पष्ट जिम्मेवारी, समयसीमा, र कडा अनुगमन बिना कुनै पनि योजना सफल हुन सक्दैन।
यदि कार्यान्वयन सुधार गर्न सकिएन भने, जति राम्रो नीति ल्याए पनि परिणाम शून्यकै नजिक रहनेछ।